Column for 'De krant van de aarde' (in Dutch, sorry my dear international
friends!)
Ik eet geen vlees.
Op dit moment werk ik een tijdje in Shanghai en hier eten de meeste
mensen, net zoals in Nederland, graag dieren. Nu eet ik zo nu en
dan wel vis en dat is iets waar ik mij soms wel-soms niet schuldig
over kan voelen. Zo was ik dolblij toen vorig jaar alle haring die
in Nederland werd verkocht, 'duurzaam gevangen' was. Helaas 'kon'
ik tegelijk, nadat ik het boek 'eating animals' van Jonathan Safran
Foer had gelezen, geen gamba's meer eten: De verspilling van kilo's
zeedieren die met de gamba's werden gevangen en dood terug de zee
in werden geworpen was wat mij betreft te gigantisch.
Hier in China eten de mensen graag schildpad. Een heleboel
verschillende zelfs waarvan een groot deel gekweekt, dus niet met
uitsterven bedreigd. Het dilemma was heel even daar: Mee gaan in de
Chinese eet-cultuur of principieel weigeren? In de viswijzer staat
niets over deze beesten die hier levend worden verkocht. Een
schildpad is geen vis, maar valt voor de mensen hier onder
"seafood". (dus passend in een pescetarier dieet?). Navraag bij de
'locals' leverde mij weinig informatie op over de
leef-omstandigheden van deze gekweekte variant. Wel kon een
taxichauffeur mij haarfijn uitleggen hoe je een schildpad doodt
voor hij de pan in gaat: Wanneer je hem oppakt trekt hij zijn kop
direct onder zijn schild om zichzelf te beschermen. Wat je dan moet
doen is met een eetstokje in de opening prikken zodat hij boos naar
buiten komt en in het stokje bijt. Vervolgens hak je heel snel zijn
kop er af en dan is het gedaan.
Dat klinkt naar, maar is in principe een snelle dood. Arme beesten.
Misschien besluit ik op een dag om ook geen vis meer te eten. Dan
zijn die schildpad dilemma's ook van de baan.
