Column for 'De krant van de aarde' (in Dutch, sorry my dear international
friends!)
Mijn conclusie na een zomer in eigen land.
Wat is het toch dat juist op de zogenaamde 'hippe plekken' in
Nederland men zich het minst lijkt te bekommeren om de wereld? Ik
ben zelf niet zo hip, maar ik heb een goede vriendin en die is dat
wel waardoor ik toch nog wel eens op een plek als 'Bloomingdale'.
(DE hippe plek aan het Bloemendaalse strand) beland. Mooie, jonge,
hippe meisjes 'doen' er de bediening: Dat houdt in dat ze zwoel
naar de zee staren en rondjes draaien met hun vingers in hun lange
haar. Als je heel lang wacht en dat combineerd met een aantal keer
hard roepen komt er op een gegeven moment zo'n hip ding met een
veel te hoog geprijsde menukaart aangetrippeld.
Deze kaart heeft welgeteld 1 vegetarische optie. Uiteraard is dit
de salade met geitenkaas want hip zijn betekent vooral doen wat 'zo
hoort'.
Ik eet zo nu en dan nog wel vis (mits duurzaam gevangen) maar
duurzaamheid is, naast creativiteit, duidelijk niet hip. De opties
uit het water waren gamba's (Volgens Jonathan Saffran Four zit er
op 1 kilo, 26 kilo bijvangst wat dood terug wordt geworpen in de
zee) en een 'sashimi van tonijn' (is tonijn niet bijna uitgestorven
en daardoor sowieso al not done?!). Anyway.
Hebben we het nog niet eens gehad over de ladingen vlees die op de
zelfde kaart werden aangeboden. Ik moet bekennen dat ik het niet
heb nagevraagd, maar ik weet het eigenlijk wel bijna zeker: Die
stukken dood beest, daar zit niets biologisch aan.
Mijn conclusie na een zomer in Nederland met –zo nu en dan-
een bezoek aan een hippe plek (en die lijken echt allemaal op
elkaar): Hip zijn in Nederland is niet zo goed voor de wereld.
M.a.w. Er valt nog heel wat te redden. (Ook) hier.
Te beginnen in Bloemendaal aan Zee.
